To blog or not to blog?

Ik heb besloten; dit wordt mijn laatste post! De juiste balans tussen chaos en structuur heb ik nog niet altijd gevonden. Het wisselt per situatie. Het bloggen hierover heeft me wel  inzichten opgeleverd. En ik vond het superleuk om te doen!

Toen ik 2 jaar geleden begon met deze blog had ik elke week wel een gedachte waarover ik een stukje kon schrijven. Natuurlijk had ik daar helemaal geen tijd voor. Dus ik probeerde in ieder geval een structuur van iedere maand een post aan te houden. En het is me een hele tijd goed gelukt om me daar te houden. Ik schoof natuurlijk wel met de planning, maar dat was dan ook waarover ik schreef… En wat bleek? Ik ben best tevreden over hoe ik mijn gedisciplineerde kant afwissel met mijn meer lossere. En dat is dus ook het belangrijkste inzicht dat het bloggen me heeft opgeleverd.

Ik ben bewuster geworden van dat ik niet het ene en niet het andere ben en dat dat dus ook niet hoeft. 

Wat heeft het me nog meer opgeleverd? Het is leuk om te proberen om de gedachten die je hebt over een situatie een beetje leuk op papier te zetten. Het stimuleert ook om over iets na te denken en het helpt om je gedachten en je tekst een beetje te structureren. Wat ik ook heel leuk vind is dat ik andere blogs ook op een hele andere manier ben gaan lezen en veel meer te weten ben gekomen over de wereld van het bloggen. Wat zijn er ongelofelijk veel blogs over bloggen… Wat zijn er zo ie zo veel bloggers! En wat kost het veel energie om een blog op te bouwen en volgers te krijgen. Ik heb die energie er niet in gestoken. Misschien omdat ik bij voorbaat al het gevoel had dat het toch niet zou lukken om ooit op 1000+ volgers uit te komen en meer waarschijnlijk omdat dit ook niet mijn doel was. Het lijkt me eerlijk gezegd ook een behoorlijke druk geven om steeds zoveel van jezelf te moeten laten zien om zo een inspiratie voor anderen te zijn. Ik vind dat sommige bloggers of instagrammers of influencers of hoe je ze ook noemt, juist minder  inspirerend zijn naarmate ze meer zichtbaar maken op social media. Maar toch, eerlijk is eerlijk, die mensen houden je nieuwsgierigheid wel warm en brengen je soms op goede ideeen. Wel blij dat ik geen geld hoef te verdienen met bloggen. Bloggen heeft me ook meer lef gegeven. Waar ik in het begin angst had voor de “publiceren” knop en niemand vertelde over het feit dat ik een blog had, heb ik toch steeds meer mensen een linkje naar mijn blog durven geven.

De grote aantallen volgers bleven achterwege, maar jullie waren er en ik stond achter ieder stukje wat ik plaatste. Al was het niet perfect geschreven, niet vernieuwend en geen wetenschappelijk onderbouwd onderzoek. 

Waarom dan toch stoppen? Ik heb een voor mezelf een aantal manieren gevonden waarmee ik structuur bewaar zonder dat het TE wordt. Soms is het fijn om lekker vooruit te plannen en soms juist beter om het gewoon maar even te laten gebeuren. Ik zal nog steeds blijven nadenken over wanneer het ‘mis’ gaat of het juist goed werkt en ik zal blijf het ook leuk vinden om hier blogs, boeken of quotes over te lezen en hierover te praten. Maar ik kom steeds tot ongeveer dezelfde conclusie en op herhaling zit niemand te wachten. Ik wil ook niet in een situatie komen dat ik bepaalde dingen ga uitproberen om er vervolgens over te kunnen schrijven.

ik vond het onwijs leuk om mijn gedachten en verhaaltjes te schrijven en te delen. En onwijs leuk dat jullie mee hebben gelezen! Als jullie af en toe iets hebben herkend is dat helemaal leuk en misschien heb ik zelfs ook nog wel eens iemand anders op ideeën gebracht.

Bedankt!
Jacky

Advertenties

En het plan is: even niets!!

Heb je altijd een plan nodig om je doel te bereiken? Heb je eigenlijk wel altijd een doel nodig? Ik sloot mezelf 48 uur af op een eilandje in de Vinkeveense Plassen en kwam tot de ontdekking hoe moeilijk het is om niets te plannen. Hoe moeilijk het is om dat wat je bedacht hebt te kunnen doen, niet te zien als iets dat je moet doen. Maar wat kwam ik opgeladen, blij en dankbaar terug! Weer een ervaring rijker.Een tijdje geleden kwam ik een artikeltje over 24 of 48 uur zonder (telefoon, wifi, tv en andere mensen). Dat leek me wel een leuke ervaring/uitdaging voor mij. Mooie aansluiting op mijn challenge om een maand lang niet langer dan 30 minuten per dag op mijn telefoon te zitten. Manlief vond 24 uur zonder (mij) tekort en spoorde me aan om vooral voor de 48 uur te gaan. En zo meldde ik mij vorige week vrijdag om 16:00 uur in Vinkeveen. Ik ruilde mijn iphone in voor een ouderwetse Nokia met 1 noodnummer om te bellen en werd naar “mijn” eiland gebracht. Eten kreeg ik mee en zelf had ik boeken, knutsel/haakspullen, schrijfspullen, wat kleding een handdoek en toiletspullen en een fles wijn mee. Van tevoren had ik nagedacht over alles wat ik bij me moest hebben om de tijd te doden. Want stel je voor, dat ik me zo zou zitten te vervelen, dat ik in paniek de Nokia zou pakken om mezelf op te laten halen. Nee, ik had een plan! Boeken lezen, schrijven, knutselen, nagels lakken, zwemmen. Maar wat gebeurde er? Alle mogelijkheden die ik had bedacht om te kunnen doen veranderde in “moeten”. Ik vergat welk doel ik ook al weer voor ogen had en het afwerken van alle activiteiten leek een doel op zich te worden. Ik zei dingen tegen mezelf als; “Je moet ook nog zwemmen” en “als je dat knutselen nu alvast doet, heb je dat maar vast gedaan”. Of “ga je nu alweer opstaan om koffie te maken? Je moet nu even stil blijven zitten en je boek tot bladzijde zoveel lezen”. Gelukkig ging ik de uitdaging aan en gaf ik me uiteindelijk over aan waar ik op dat moment zin in had. Het was natuurlijk wel fijn dat ik van te voren wel een beetje had nagedacht over waar ik eventueel zin in zou kunnen hebben, maar ook goed dat de mogelijkheden beperkt waren. Ik ervaarde het moment. En dat was precies het doel dat ik voor ogen had.

Je doel is dus niet altijd even concreet en je plan kan ook bestaan uit doen wat op dat moment in je opkomt en waar je zin in hebt. 

Je hoeft niet altijd even gestructureerd en voorbereid te zijn. Maar ook niet altijd even los, chaotisch en onbevangen. Soms wil je alleen zijn, soms weer met veel mensen om je heen. Dan weer wil je anders zijn dan anderen en dan weer ben je zo blij dat je mensen tegenkomt die dezelfde interesses en ideeën hebben als jijzelf. De balans? Die vind je volgens mij niet door er een beetje tussenin te gaan zitten, maar juist door soms de uitersten op te zoeken. Ik wil dan ook afsluiten met de quote “je kunt pas tevreden zijn als je beseft en accepteert dat je een vat vol tegenstrijdigheden bent”.

 

Opruimen is zoooo 2017…

Spreuk

Deze week ben ik begonnen aan een nieuw boek; De wet van de stimulerende wanorde. Dit boek gaat over het nut van uitpuilende kasten, overvolle bureau’s en een hapsnap planning. Dacht ik net dat ik moest ontspullen, minimaliseren, structuren, organiseren en opruimen, blijkt dat helemaal niet altijd goed te zijn….

In hoofdstuk 1 wordt verteld hoe er op een congres van professional organizers vooral wordt gesproken over hoe de organizers hun diensten zo goed mogelijk aan de man kunnen brengen. Over de inhoudelijke kant van het werk valt niet zoveel te zeggen. En dat mensen van jongs af aan ingeprent krijgen dat netheid en orde goed voor je zijn. Terwijl ik aan het lezen ben, komt mijn 7-jarige dochter me vertellen dat ze alle spelletjes die ze op de iPad heeft staan, netjes geordend in “vakjes” heeft gezet. Paardenspellen bij elkaar, rekenspellen bij elkaar enz. Ze is er echt heel blij mee! Oeps, heb ik haar met mijn voorbeeld nu al beïnvloed?

Verderop in het boek gaat het over de stress die het streven naar orde en netheid kan geven. Omdat we er zo van doordrongen worden (door media, onze ouders, onze bazen, collega’s en vrienden) dat netheid en organisatie goed voor ons zijn, voelen de meeste mensen zich altijd tekortschieten als ze op bepaalde punten niet zo goed georganiseerd zijn of als ze ergens een rommel van hebben gemaakt. Mijn 11-jarige zoon lijkt vooralsnog nog niet in de stress te schieten van de berg met kleding die op zijn kamer is ontstaan….

Gelukkig gooit het boek niet al mijn bestaande ideeën overhoop! De schrijvers zijn het met mij eens dat het goed is om een bepaalde mate van organisatie in je leven of in organisaties aan te brengen. Jezelf onder bergen troep bedelven en werken zonder enig plan is verlammend en ook een georganiseerde overheid vinden ze goed. Maar teveel netheid en organisatie kan problemen opleveren het voegt lang niet altijd iets toe.

Het leuke van dit boek vind ik dat het me aan het denken zet over waarom ik bepaalde dingen doe en wat de opbrengst is. Hoeveel tijdswinst levert die georganiseerde mailbox me nu eigenlijk op? Waarom mag ik niet 34 items in mijn kledingkast hebben hangen? Op wie probeer ik eigenlijk indruk te maken met mijn goed georganiseerde opbergplank op mijn werk? Laat ik vooral kritisch blijven over waarom ik probeer dat wat ik van nature ben, namelijk enigszins chaotisch, te veranderen.

Dit boek is alleen nog maar tweedehands te krijgen dus als je het koopt, draag je bij aan het opruimen van de boekenkast van een ander! Dat dan weer wel.

Van uitstel komt…

uitstellen

Time management goeroes zijn het erover eens; uitstelgedrag is niet goed! Gestructureerde personen plannen een goed moment om een (vervelende) taak uit te voeren en doen het dan ook gewoon. Zo krijg je meer voor elkaar met minder stress en schuldgevoel. Ikzelf heb soms ook last van uitstelgedrag. Daar ben ik heus niet trots op, maar het kan toch ook niet de bedoeling zijn dat ik me daar dan weer schuldig over ga zitten voelen? Dus op zoek naar de voordelen van uitstelgedrag en manieren om er beter mee om te gaan!

Veel praktische dingen waarvan ik weet dat ze toch moeten gebeuren, doe ik ook gewoon meteen, ook al heb ik er geen zin in en vind ik het een rotklusje. En inderdaad, dat geeft een tevreden gevoel en rust in je hoofd. Voor dingen die ik me voorgenomen heb te doen omdat ik er blij van word of die goed voor me zijn, plan ik vaak een moment in mijn agenda. Zo word ik eraan herinnerd wat ik me had voorgenomen. Die agenda pas ik dan met gemak weer aan omdat een ander moment me beter uitkomt, of omdat mijn hoofd er op het geplande tijdstip gewoon niet zo naar staat. Dat doe ik ook vaak met taken op mijn werk waarvan ik weet dat ze echt gedaan moeten worden om verder te komen in een zaak. Lekker schuiven in mijn agenda…
Voor dat geschuif  kan ik verschillende redenen hebben. Het kan zijn dat ik gewoon teveel te doen heb of op een bepaald moment te weinig energie. Het kan ook zijn dat ik niet genoeg gemotiveerd ben om een bepaalde taak uit te voeren of dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Wat soms ook een reden kan zijn is dat ik iets gewoon te goed wil doen en hierdoor geblokkeerd word. Of ik heb geen goede planning. Geen zicht op wat ik allemaal nog meer te doen heb en te weinig zicht op de doelen voor de iets langere termijn.

Na wat onrust en een ontevreden gevoel komt het meestal wel goed. Ik voer die taak dan na wat geschuif alsnog binnen de juiste termijn uit. Soms kost het me dan ook minder tijd, omdat ik simpelweg niet meer tijd tot mijn beschikking heb en ik dus efficiënter en sneller moet werken of omdat ik er meer voor in de stemming was. Soms heb ik ook beter nagedacht over iets en is het resultaat alleen maar beter. Of ineens is iets niet eens meer nodig, want omdat ik het niet gedaan heb, heeft een ander het gedaan of er is een andere reden waarom iets niet meer hoeft te gebeuren. Op de momenten dat ik eigenlijk gepland had om iets te doen, doe ik iets waar ik ook behoefte aan had of wat ook moest gebeuren, dus ik leefde in het moment. En het fijnste is nog dat het nadenken over waarom ik iets uit zit te stellen me meer inzicht geeft in wat ik nou eigenlijk belangrijk vind en wat ik wil.

Uitstelgedrag is dus heus niet altijd heel slecht! Dus ik stop met me hier druk over maken. Dat geeft alleen maar stress..

 

No Spend November

soldi-in-aria-300x213

Een maand lang de hand op de knip, is dat een goed idee? En hoe werkt dat dan in de praktijk? Ga je in de maand erna dan niet juist veel meer uitgeven of helpt het je om je bewust te worden van waar je geld onbewust naartoe gaat? Wij nemen de proef op de som en proberen een maand te besparen op de boodschappen en ook op ons water- en stroomverbruik. Een maandje geen verspilling dus. Maaaaar, dat dagje met mijn lieve vriendinnen naar de sauna, dat stond al gepland…

De kinderen doen enthousiast mee. We spreken elkaar de hele maand al goed aan op lichten die onnodig aanstaan, deuren die te lang open staan en opladers die in het stopcontact blijven zitten terwijl er niets meer mee opgeladen wordt. Ook staan we iets minder lang onder de warme douche en pakken we alleen als het echt nodig is de auto. Door hier een maand lang wat meer de nadruk op te leggen, hoop ik dat we een aantal dingen gewoon automatisch blijven doen als het straks december is. Boodschappen doen voor minder lukt vooral door te plannen wat we de komende week gaan eten. Ik kijk dan wat we al in de voorraad kast en in de vriezer hebben liggen en maak een lijstje met de dingen die nog extra nodig zijn. In de supermarkt moet je je dan ook precies aan dat lijstje houden. Op zich een manier om even minder geld kwijt te zijn aan boodschappen, maar dan heb je wel vooraf een voorraad op moeten bouwen en die ga je dan in december weer aanvullen. Als je maar een maandje aan no spending doet, ben je dus vooral je voorraadkast aan het leegmaken. Wel heb ik nu in de gaten hoe handig het is om van te voren te plannen wat je gaat eten en de foldertjes met aanbiedingen een beetje in de gaten te houden. Dat bespaart best veel! We besparen deze maand ook op de extraatjes, zoals op zondag patat halen, koffie met appeltaart op zaterdagochtend in de stad en andere uitjes. Scheelt ook best veel geld! En ik check of ik nog iets kan besparen op onze vaste lasten. De verzekeringen bijvoorbeeld. Altijd nuttig om daar eens goed naar te kijken.

En dan zijn er natuurlijk ook nog uitzonderingen op het niet spenden. Cadeau’s voor anderen kopen we gewoon deze maand, en de rekeningen die binnen komen betalen we natuurlijk gewoon. Verder zijn onze kinderen zijn deze maand jarig en dat moet natuurlijk gevierd worden! Met cadeaus, taart, wijn, lekkere hapje etc. Dus; familie en vrienden die dit blog lezen; jullie hoeven je eigen drankjes en hapjes niet mee te nemen naar het verjaardagsfeest hoor. Tot nu toe kan ik het verantwoorden, maar nu komt een lastige. Met mijn vriendinnen had ik al voordat ik mijn gezin betrok in dit project, een afspraak gemaakt om naar de sauna te gaan.. Ik heb nog geprobeerd om gebruik te maken van 2 gratis kaartjes, maar ze wilden niet naar de sauna waar ik kaartjes voor had. Tja, wat doe je dan? Nu heb ik natuurlijk zelf de regels bepaald voor onze no spend november, dus kan ik daar ook wel een uitzondering op bedenken. Alles wat al gepland staat, hoef ik niet af te zeggen. Dus als dit iets is wat geld kost, dan mag ik, als uitzondering wel “spenden”. Omdat ik natuurlijk niet mijn eigen broodje mee wil nemen en me ook niet al te schuldig wil voelen, heb ik wel een heleboel spullen op marktplaats gezet om te verkopen. Inmiddels heb ik wel al iets verkocht, maar ik heb ook vooral weer heel veel biedingen gekregen van mensen waar ik niks meer van hoor nadat ik ze heb laten weten dat ik hun bod accepteer. Ik praat het voor mezelf ook nog een beetje goed, door te bedenken dat ik in december dan geen geld ga uitgeven aan dit uitje, dus ik ga er lekker van genieten morgen!

Wat levert no spend november me tot nu toe op? Ik denk dat ik wel een aantal gewoontes aanleer die zorgen voor een zuiniger leven en mijn gezin is er ook goed mee bezig. Verder ben ik me er deze maand erg van bewust hoe goed we het hebben! Ik geniet van kleine dingen die geen geld kosten, maar ben ook heel dankbaar voor het feit dat we in ons maandelijkse budget ruimte hebben voor uitjes en extraatjes. En tot slot nog een belangrijke les voor iemand die houdt van structuur: “De uitzonderingen op de regels maken het leven mooi en bijzonder!”

De no spend november challenge kwam ik onder andere tegen op de site van the happy financial.

 

Show some discipline!!

d6a32b09738b2ce8ca224bf72a43edfb--work-quotes-discipline

Jawel, ik heb gesport gister en ik heb de verleiding om daarna een zak chips op de bank leeg te eten weerstaan. Maaaaar, ik ben weer veel te laat gaan slapen en ook aan de afspraak met mezelf om gevarieerder en gezonder te eten heb ik me niet helemaal gehouden. Heb ik gewoon te weinig discipline? Of moet ik misschien weer even nadenken over waar het me nu eigenlijk om te doen was toen ik die afspraak met mezelf maakte? 

Ik ben er wel over uit dat discipline een belangrijke eigenschap is. Het helpt je om vooruit te komen en iets te bereiken. Ik merk echt wel dat ik veel blijer ben wanneer ik uiteindelijk die rotklus wel gedaan heb, in plaats van dat ik weer net iets te lang een spelletje Majong op mijn telefoon heb zitten spelen. Gelukkig vind ik op internet allerlei tips over het ontwikkelen van discipline en wilskracht. Ik kan mijn wilskracht bijvoorbeeld trainen door er iedere dag een beetje meer van te tonen. Hoe vaker ik mezelf push om iets te doen waar ik geen zin in heb, hoe groter mijn wilskracht wordt. Of ik stel mezelf iets in het vooruitzicht om me tot een taak te zetten. Eerst even de afwas doen en het aanrecht opruimen en daarna even een kwartiertje “hangen”. En als je je bedenkt dat dat vervelende klusje, maar heel even tijd kost, dan heb je het waarschijnlijk al gedaan voordat je het kunt uitstellen. Maar goed, dat gaat over discipline bij vervelende taken waarvan ik weet dat ze toch gedaan moeten worden. Huishoudelijke klusjes bijvoorbeeld. Het doel is duidelijk; ik wil uiteindelijk niet in het programma “help mijn huis is een vieze bende” terecht komen. Over het algemeen lukt het mij redelijk goed om dan een beetje discipline te tonen. Ik plan dingen in, en doe het dan ook gewoon. Maar bij de dingen die ik me heb voorgenomen om te doen, omdat ik er gewoon blij en tevreden van wordt, lukt het me toch een stuk minder. Zo heb ik me een tijdje geleden bijvoorbeeld voorgenomen om iedere week een keer wat specialer te koken dan de afgezaagde dingen die iedere week wel een keer gegeten worden hier in huis. Ik heb er genoeg redenen voor. Ik vind koken leuk. Ik word blij als ik daarna complimentjes krijg dat het lekker is en het is ook wel goed als de kinderen leren dat er meer is dan aardappelen met spinazie, macaroni, nasi, rode kool en rijst met kip en kerrie. Maar toch ben ik de afgelopen maand niet echt creatief geweest in de keuken. En zo zijn er nog wel wat dingen die ik mezelf heb voorgenomen, maar die ik niet doe. Terwijl ik er toch een duidelijk doel mee voor ogen had. Misschien moet ik gewoon iets minder doelen stellen en moet ik niet zo streng voor mezelf zijn. Misschien moet ik mezelf juist gewoon een schop onder mijn kont geven. Ik heb er toch een doel mee voor ogen wat ik wil bereiken? Nou, kom op en doe het dan gewoon! Of is het feit dat het je moeite kost om het te doen een teken dat je niet meer zo gemotiveerd bent om dat doel te bereiken? En moet je die motivatie dan weer opwekken of moet je gewoon stoppen?

Mijn conclusie; gewoon lekker blijven nadenken en dan ook een keuze maken! Nu nog de discipline hebben om hier tijd voor vrij te maken!

It comes and goes in waves!

Het fijne van vakantie is dat je even uit de dagelijkse sleur kunt ontsnappen. Veel mensen hoor ik vervolgens weer verkondigen hoe lekker het is om na de vakantie de structuur weer terug te krijgen. Hoe zit dat eigenlijk? 98a6846bc4b8d468b8a5d2e8a7c20620--sea-storm-storm-ocean

Ik ben een beetje onrustig… Het kan te maken hebben dat het gewoon weer even wennen is om na 3 vrije weken het werk weer op te pakken, maar het kan ook zijn dat ik mijn normale structuurtje mis. De kinderen hebben nog vakantie en wij zijn weer aan het werk. Hierdoor pas ik mijn werktijden een beetje aan en werk ik af en toe wat uurtjes thuis. Heerlijk dat mijn werk dit toelaat, want de kinderen kunnen zo ook nog even lekker thuis zijn in plaats uit logeren of op kamp. Ik ben alleen nu wel de hele tijd bezig om iedereen te vertellen waar ik wanneer ben, terwijl dat gewoon in mijn agenda staat en ik ook gewoon mobiel bereikbaar ben. Ik check de hele tijd mijn werktelefoon om te kijken of er nog belangrijke mails of telefoontjes zijn binnengekomen, terwijl ik in de ‘normale’ weken alleen als er hele spoedeisende dingen spelen op mijn vrije dag nog een keer mijn telefoon check.

Ook mijn vrije tijd is anders dan normaal. Omdat de kinderen zich in de uurtjes die we thuis werken vooral zelf moeten vermaken, vind ik het leuk om als ik vrij ben iets met ze te ondernemen. Hierdoor blijven mijn huishoudelijke klussen liggen en ben ik al weken niet meer aan het schrijven van een blog toegekomen. Ook het sporten kende niet het vaste ritme van normaal. Ik ben mijn weekritme kwijt. Dat was precies waar ik naar uitkeek voordat de vakantie begon. Even geen vaste patronen. Maar nu word ik er kennelijk onrustig van. 

Wat is de verklaring voor het feit dat je op een bepaald moment toch weer verlangt naar je vaste structuur terwijl je juist uitkeek naar het loslaten ervan?

Al googelend stuit ik op een artikel over de basisbehoeften van ons mensen. Eén ervan is de behoefte aan veiligheid en een ander de behoefte aan variatie. Wanneer in onze behoefte aan zekerheid en veilligheid is voorzien zullen we gemakkelijker uit onze comfortzone komen en nieuwe dingen gaan doen.

Aha, dan is het dus een soort golfbeweging. Als je uit je comfortzone komt ontstaat er vervolgens weer meer behoefte aan veiligheid en andersom. Nu nog een manier vinden om die golven beter aan te passen op de schoolvakanties, want als ik weet dat ik er straks weer naar terug verlang, kan ik er maar beter van genieten wanneer het er nog is! 

Ga toch fietsen!

Zoals de meeste Nederlanders zit ik ook regelmatig op de fiets. Met de kinderen naar school, terwijl ik ze en passant ook nog even de verkeersregels probeer bij te brengen. Even voor een kleine boodschap naar de supermarkt, waarbij ik regelmatig meer meeneem dan ik redelijkerwijs kan vervoeren. Met de hele familie voor een tochtje tijdens het jaarlijks terugkerende familieweekend. Iedereen fietst dan volgzaam achter degene die de route heeft uitgezet, maar owee als die dan een afslag verkeerd neemt! Voor 80 kilometer op de racefiets draai ik mijn hand ook niet om. Al zou ik dat natuurlijk veel vaker moeten doen. Wat maakt fietsen nu zo’n prettige bezigheid? Is het de structuur van het fietsroutenetwerk en de verkeersregels of de vrijheid om het pad te volgen waar je op dat moment zin in hebt?

Semi controlled chaos
Onlangs onderzocht een Amerikaanse planoloog de fietscultuur in Nederland. Hij noemde fietsen een semi-controlled chaos, maar hij vindt dat Nederlanders een manier hebben gevonden om dat te organiseren. Die organisatie is iets wat niet van de één op de andere dag is ontstaan. Nee, daar zijn jaren overheen gegaan. Het is hier volgens deze meneer zo goed georganiseerd omdat fietsen voor bijna alle Nederlanders vanzelfsprekend is. De meeste mensen lappen de verkeersregels regelmatig aan hun laars. Ze blijven niet voor niets staan wachten voor een onnodig rood stoplicht en fietsen even snel tussen een wegafzetting door. Daarentegen word je wel aangesproken door andere verkeersdeelnemers als je je hand niet uitsteekt terwijl je links of rechtsaf wilt slaan en geeft iedereen elkaar de ruimte. Onderdeel zijn van een geoliede machine en je toch heel vrij voelen dus. In de basis is alles goed geregeld. Je hebt een fietspad, rechts heeft voorrang, je stopt voor een rood stoplicht, maar je hebt de vrijheid om af te wijken van de regels als dit geen direct gevaar oplevert en je kunt terwijl je een vooraf bedachte fietsknooppuntenroute volgt, ter plekke bedenken dat een andere route eigenlijk beter past.

Alleen maar voordelen
Als ik fiets om ergens te komen, bijvoorbeeld op mijn werk, op school of in een winkel, heb ik altijd het goede gevoel dat ik twee vliegen in één klap sla. Lekker in de buitenlucht, vaak sneller op de plek van bestemming dan dat ik de auto zou pakken en ook nog de nodige beweging. Geen gedoe met zoeken naar een parkeerplek. Oké, ik ben alleen af en toe mijn sleutels kwijt. Laten liggen tussen de appels in de supermarkt of ergens in mijn niet goed georganiseerde tas. Soms zit mijn haar alle kanten op van de wind of zit ik de hele ochtend op mijn werk met een beetje een natte kont van mijn natte zadel, maar verder kan ik alleen maar voordelen bedenken van op de fiets naar je werk. Ik kom ’s morgens creatief en vol goede ideeën aan op mijn werk en na een lange dag op kantoor, fris ik weer lekker op in de buitenlucht. Bij fietstochtjes met vrienden of familie is het altijd zo leuk dat je alle tijd hebt om lekker bij te praten. Doordat je niet de hele tijd op de weg hoeft te letten omdat je altijd wel weer ergens uitkomt of omdat iemand voor je dat wel doet, kun je lekker kletsen en een beetje om je heen kijken naar dingen die je, als je in de auto langs zou rijden echt niet zou zien. De gesprekken die ik vorig jaar tijdens onze fietstocht naar Friesland met mijn zoon heb gehad, zal ik niet snel vergeten. Als ik in mijn eentje op mijn racefiets stap, heb ik na verloop van tijd de beste ideeën. Eén van die ideeën is dat ik vaker wil gaan racefietsen, maar dat even terzijde… En de lessen die ik heb geleerd tijdens fietstochtjes door Nederland! Dat het handig is om goed voorbereid de deur uit te gaan (met een bandenplaksetje bijvoorbeeld), maar dat het uiteindelijk altijd weer goed komt! Dat je niet altijd de route hoeft te volgen die je van te voren hebt uitgestippeld. Dat je aan niemand iets hoeft te bewijzen, maar dat je het voor jezelf doet. Van die dingen.

Kortom ‘Ga toch fietsen!’. Een juiste balans tussen chaos en structuur heeft je zoveel te bieden!

Met dank aan mijn regelmatig op de fiets balancerende zus die me dit onderwerp heeft aangereikt en er zelf ook goed over nagedacht heeft, sluit ik af met de volgende quote van Einstein: “Leven is als fietsen. Om je evenwicht te bewaren moet je in beweging blijven.”

Moeten we vaker doen!

Vaker op vakantie, vaker aan iets beginnen wat je al de hele tijd aan het uitstellen bent, vaker een boek lezen, vaker vroeg opstaan, vaker afspreken met vriendinnen. Hoe vaker ik het woord “vaker” type, hoe vager het woord/wordt, dus ik neem me bij deze voor om bovenstaande zin niet zoveel meer te gebruiken…

Vorige week toen mijn telefoon in de wc was gevallen en ik erachter kwam dat ik al best lang geen reservekopie had gemaakt; moet ik voortaan vaker doen! Afgelopen weekend, na een wandeling door de prachtige Gooise natuur met vader en zus; moeten we vaker doen! Vrijdag, toen ik de oven had schoongemaakt nadat het behoorlijk was gaan stinken toen er een pizza in werd gebakken; moeten we vaker doen! Gister, toen ik de kattenbak aan het verschonen was; moeten we vaker doen! Vandaag nog, toen ik “nee” zei tegen weer een nieuwe klus op mijn werk, waar ik helemaal geen tijd voor heb; moet ik vaker doen! Er zijn zoveel dingen die ik vaker zou moeten doen. Of laten natuurlijk. Ik zeg het ook minstens iedere dag wel een keer. Heel terloops, zonder echt over na te denken. Maar als ik iets echt belangrijk of nodig vind, waarom zou ik het dan niet gewoon vaker doen? En van de dingen waarvan ik eigenlijk al weet dat ik ze toch niet vaker ga doen, hoef ik toch ook niet te zeggen dat ik het moet? Het heeft ook iets strengs. Ik kan natuurlijk ook gewoon tevreden zijn over het feit dat ik het in ieder geval die ene keer gedaan heb en daarvan genieten in plaats van meteen vooruit te kijken naar alle toekomstige keren dat ik het weer moet doen. Ik wil ook niet alles plannen. De kattenbak maak ik pas schoon als het begint te stinken, een lekker recept probeer ik als ik er zin in heb. En nieuwe dingen die zo de moeite waard waren om te doen, vallen misschien een tweede keer dat je het doet heel erg tegen. Maar het is wel goed om na te denken over waar je blij van wordt. 

Ik ga dus voortaan voor de varianten “Willen we vaker doen!” of “Gaan we vaker doen!”. Dat woordje vaker… daar kom ik niet vanaf..

Gezinsritme

20150804222746

“Gaan jullie nu alweer weg? De oppas komt al voor de derde keer achter elkaar op vrijdag!”. Zo’n opmerking zorgt er natuurlijk direct voor dat mijn schuldgevoelens opspelen. Daarom zorg ik er de volgende dag voor dat ik er helemaal ben voor de kinderen. Maar wat denk je? Zijn ze zelf de hort op…

Toen ons oudste kind geboren werd, moesten we in het begin best wennen aan het feit dat we iets meer en beter moesten gaan plannen. Als er iets leuks te doen was op sociaal gebied, moesten we opeens nadenken of we ons kind mee konden nemen, naar opa en oma of andere familieleden brachten om te logeren, oppas thuis regelden of dat één van ons thuis bleef en de ander naar een feestje ging. Hoewel we natuurlijk vonden dat we ook een “eigen” leven hadden, kregen we steeds meer het ritme van een stel met kinderen. Minder etentjes en uitgaan. Meer uitstapjes met kinderen. Bij de tweede hadden we het ritme van een gezin al aardig te pakken. Maar zoals ik al zei; we hebben ook een “eigen” leven (tussen aanhalingstekens omdat ons leven met de kinderen ook heel erg van ons “eigen” is), dus gaan we af en toe samen naar een feestje, uit eten, sporten, naar de bios of een weekendje weg. Soms gaat maar één van ons weg en maakt de ander het gezellig met de kinderen en soms gaan we samen. Ook de kinderen hebben ondertussen een “eigen” leven. Ze gaan naar school, naar zwemles, voetbal en spelen met vriendjes en vriendinnetjes. Soms hebben ze een feestje of blijven ze ergens logeren. Tot nu toe klinken onze individuele ritmes bij elkaar best lekker als één geheel. Ons gezinsritme. Maar hoe zorgen we ervoor dat het zo blijft? Hoe zorgen we ervoor dat we niet om beurten weg zijn, maar ook tijd met elkaar doorbrengen? Wie gaat zich aan wie aanpassen? Voor je het weet zijn de kinderen de deur uit en heb je genoeg tijd voor jezelf. Maar als je tot die tijd je eigen sociale leven op een laag pitje zet en je nooit meer iets zonder je kinderen onderneemt, val je ook in zo’n gat. Aan de andere kant kun je ook niet van je kinderen verwachten dat zij de ochtend nadat jij met een vriendin op pad bent geweest, met een kopje thee op je zitten te wachten. Is een gezinsplanner de uitkomst? Moeten we quality time met het gezin gaan inplannen? Het kan natuurlijk geen kwaad om hier bewust over na te denken, maar laat ik niet doorslaan. Onze zoon mag gewoon nog net iets vaker oefenen met drummen…